RED

Projekt, tymczasowo nazwany RED, wpisuje się w cykl eksperymentalny, którego głównym założeniem jest poszukiwanie nowych form obrazowania i sposobów oddziaływania portretem na widza poprzez zastosowanie technik hybrydowych, sytuujących się pomiędzy fotografią cyfrową a analogową. Wszystkie rozdarcia i dodatkowe elementy zostały wykonane na już zadrukowanym papierze i sfotografowane ponownie. Nie jest to więc efekt postprodukcji w programach graficznych, lecz znajduje swoje fizyczne odzwierciedlenie na wystawie. Głównym celem projektu było sprawdzenie, gdzie zaczynają się i kończą możliwości postprodukcji, zarówno cyfrowej, analogowej, jak i hybrydowej, bezpośrednio związane z redefinicją sztuk wizualnych w erze cyfrowej. Tak jak dadaiści psują sztukę – czasem, aby zbudować, trzeba ją najpierw zepsuć lub zburzyć. Odbiorcy przyzwyczaili się do tego, że w kreacji obrazu wszystko jest możliwe, co oznacza, że ​​ważniejsze od pytania „co zrobimy ze zdjęciem podczas obróbki?” jest pytanie „czego z nim nie zrobimy?”.